Karanlık bir sokakta yürüyordum,önüme bakmama rağmen üzerimdeki tedirgin bakışları hissediyor,bu bakışlarda neyin saklı olduğunu tahmin etmeye çalışıyordum.Bakışlar…Kimisi mavi ve berrak,kimisi ışıl ışıl bir yıldız …Halbuki insanların bakışlarını okuduğumdan beri canım sıkılıyor.

Bakışlar kadar dürüst olan hiçbirşey tanımadım.Çünkü bir merhaba bile uzak içimize...işte bu yüzden gitmek gerek uzak bir sahil kasabasına…Bütün gün çalan gemi düdükleri ile kaçıp giden hayalleri düşünmek ve bir sigara yakıp kahvenin köpüğünde kaybolmak gerek.Şehrin kıvraklığına kapılıp sevişmeyi ve sevmeyi yeniden öğrenmek gerek.

Aslında gerekle biten cümleleri sevmem.Fakat bu gerekler zorundalık olduğu için değil,aksine hayal olduğu için güzel…Çocuklar da buyüzden güzeldir,çünkü onlar da gerekçesiz ve ‘’gerek’’siz hayal kurarlar.